จะไปต่อ หรือ จะหยุดดี?
ตอนนี้ทุกอย่างมันเดินทางมาถึงครึ่งหนึ่งแล้ว มันกำลังจะข้ามเส้นแบ่งความรู้สึกแล้ว
เรากำลังลังเลว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี นึกแบบนี้ก็นึกถึงเรื่องเรียนขึ้นมาเลย(มันเกี่ยวกันตรงไหน?)
Management - บริหารและจัดการ ฮ่าๆ...แต่นั่นมันไม่บริหารไม่เหมือนกันนี่ว่า แมเนทมายฮาร์ท? (เสี่ยว เอี๊ยๆ)
โว๊ะ...เหมือนเราเริ่มพิมพ์ไม่รู้เรื่องแล้วซะงั้น
เหลืออีกอาทิตย์เดียวจะสอบแล้ว แล้ววันจันทร์นี้ก็มีไฟนอลคันจิด้วย ตายห่า...เยอะโคดๆ จะจำได้หมดไหมเนี่ย คะแนนตั้งเยอะ...เฮ้ออ ขอให้มันออกมาดีเถอะ
ไม่มีอาจจะดีกว่า?
ไม่หรอก...ก็เรียกร้องเองนี่หว่า ช่วยไม่ได้ถ้าหากมันจะทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้น ทำยังไงได้ล่ะเราไม่อยากจะเป็นคนไม่มีสิทธิเลือกหรอกนะ ตอนนี้เราคิดว่าเราเป็นต่ออยู่ แต่ในอนาคตเราจะยังคิดแบบนั้นอยู่ได้ไหม ตอนนี้มันเหมือนต่างคนต่างก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ (ตายยากจริงๆ...โทรมาซะงั้น) ต่างคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก็โตแล้วนี่นะ...เรื่องที่ต้องรับผิดชอบมันก็เลยเยอะแยะไปหมด เวลาที่มีอยู่มันก็เหมือนจะไม่พอ
เวลาของคุณ เวลาของฉัน
และดูเหมือนว่าเวลาของเรามันจะน้อยจนน่าใจหาย
ทุกอย่างเหมือนจะลงตัวแต่ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นตามที่เราได้คาดคิดเอาไว้ ฉันไม่รู้ว่าที่ผ่านมาฉันสามารถสร้างความประทับใจให้กับคุณได้มากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ คุณก็เป็นของคุณแบบนี้ เวลาในการเรียนรู้ซึ่งกันและกันระหว่างฉันกับคุณมมันอาจจะยังนานไม่พอ
แต่ฉันกลัว
กลัวหากถ้าวันข้างหน้าที่จะถึงนี้ ฉันจะต้องไปไกล...ไกลเกินกว่าที่เราจะมองเห็นกัน ไกลเกินกว่าที่เราจะได้พบกัน คุณจะหลงลืมไปไหมว่าเราเคยมอบความรู้สึกดีๆให้แก่กันและกัน
ฉันแค่คิดไปเองรึเปล่า?
ฉันอาจจะสับสนและหวั่นไหวไปเพราะหัวใจของฉันนั้นว่างเปล่า มันร่ำร้องและเพรียกหาใครสักคนมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไป ฉันเคยคิด...และตอนนี้ก็ยังคิดอยู่ว่าคนๆนั้นอาจะเป็นคุณ แต่ฉันไม่มั่นใจเลยว่าสิ่งที่ฉันคิดมันจะเป็นจริงรึเปล่า คุณเหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว คุณอาจจะเป็นหมอกหรืออาจจะเป็นเพียงแค่ควันบางๆเท่านั้น พอฉันวิ่งเข้าไปแสงของอรุณรุ่งก็จะทำให้หมอกและควันนั้นจางหายไป
คุณจะจางหายไปพร้อมกับแสงแดดอันแรงกล้านั่นไหม?
จะจากไปเหมือนกับคนอื่นๆรึเปล่า?
ฉันไม่ใช่คนที่ช่างพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา มันอาจจะเร็วไปหากจะต้องตัดสินใจอะไรสักอย่างในตอนนี้ ยังมีเวลาอีกมากใช่ไหมสำหรับเราสองคน
ฉันหวังว่าจะมีวันนั้น
วันที่เวลาของคุณ และเวลาของฉัน
กลายเป็นเวลาเรา...ตลอดไป
วนเวียนอยู่กับการสอบ...น่าเบื่อชะมัด
ช่วงอาทิตย์นี้มีสอบแทบทุกวันเลย สอบสำคัญซะด้วย...ไม่รู้ว่าทำได้ดีขนาดไหนแต่ก็พยายามแล้วนะ(แต่อาจจะยังไม่มากพอมั้ง) เมื่อวานที่สอบญี่ปุ่นไปเรารู้สึกแย่ๆว่ะ ให้ตายเหอะทำไมตัวเองเป็นแบบนี้นะ ต้องพยายามให้มากขึ้นอีกรู้รึเปล่า ยังไงซะแกต้องทำให้ปีนี้เป็นปีของแกให้ได้นะเว๊ยยยย
เริ่มต้นปีมาดีก็ว่าน่าจะเป็นปีที่ดี(อวยกันเข้าไป) ปีใหม่กับสิ่งใหม่ๆเต็มไปหมดเลย โดยเฉพาะคนใหม่ๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ได้เปิดโลกกว้าง ได้รู้จักคนอื่นมากขึ้น ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ตอนนี้คือช่วงเวลาที่ต้องสร้างความคุ้นเคย ให้คุ้นตา ให้สนิทใจ เรื่องต่อๆมาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกาลเวลาและ(...)ก็แล้วกันเนอะ
ขอให้มีแต่เรื่องดีๆ เรื่องดีๆ เรื่องดีๆ เรื่องดีๆ....
สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ สอบ
เดือนกุมภาช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ใกล้สอบเข้าไปทุกทีงานทุกอย่างก็ต้องเคลียร์ แถมแต่ละวิชายังมีสอบอีก เอรี๊ยยยย...เมื่อไหร่มันจะผ่านไป
ใกล้สิ้นเดือนแล้วด้วย(คือใกล้สอบไง) มีสิ่งหนึ่งที่เราคิดจะไปทำและยังไม่รู้เลยว่ามันจะดีรึเปล่า แต่อยากทำอ่ะ...ไม่รู้จะบอกพ่อกับแม่ยังดี วู้ววว...ป๊าจะงอนไหม? คงไม่หรอก ถ้าทำไปแล้วเขาคงว่าอะไรไม่ได้ แต่แม้งเรื่องใหญ่นะเนี่ย ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย
อรึ่ม...วันนี้วันพฤหัสแล้วแต่ทำไมทางนั้นยังไม่โทรมาอีกฟร่ะ เราจะมีที่อยู่ไหมว่ะเนี่ยหรือต้องไปกางเต็นท์อยู่เนี่ย อารายกาน ตั๋วเครื่องบินยังไม่ได้จองเลยนะเฟร้ย ว่าไปแล้วโทรไปถามเลยดีกว่า(เวิ่นเว้อว่ะ อยู่คนเดียวเนี่ย)
ตอนนี้แทบไม่ได้แตะคอมเลย แต่ตอนนี้ว่างอยู่คนเดียวเลยมาอาศัยทรู คอฟฟี่เป็นที่พักพิงแหล่งสุดท้าย กาแฟ(ที่ไม่ฟรีแต่รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยื่นบัตรสมาชิก)ก็อร่อยแต่อ้วนว่ะ น่าจะมีใครผลิตขนมที่สามารถกินเท่าไหร่ก็ได้แต่ไม่อ้วนออกมาบ้างเนอะ ของกินจำพวกพีนัทบัตเตอร์ ช๊อคโกแลต โอริโอ กล้วยหอม อะไรพวกเนี่ย ก๊ากกก...มีแต่ของชอบทั้งนั้น แต่ของพวกนี้ไม่ได้กินแล้วมันคิดถึงเนอะ ช่วงนี้ไม่ได้แตะเลยเพราะฟันซี่น้อยๆของเรากำลังปวดระบมแม้จะดีขึ้นแล้วแต่กลายเป็นว่าตอนนี้ไม่อยากกินอะไรเท่าไหร่เลย ก็ดีแล้วล่ะถือโอกาสลดความอ้วนไปในตัวเลยแล้วกัน นานๆจะเบื่ออาหารสักที(ฮี่ๆ)
เริ่มต้นปี 2008 ด้วยเดือนมกราคมที่ดูเหมือนว่าจะมีอะไรพิเศษๆ ปีนี้ดูจะเป็นปีที่มีการเปลี่ยนแปลงเยอะที่เดียวสำหรับเรา ที่แน่ๆคือได้ไปญี่ปุ่น ได้ทำ(...) แล้วก็ (...รอมานาน) สามสิ่งนี้เป็นอะไรใหม่ๆที่เราคิดว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้เลย เรื่องบางเรื่องมันจะมามันก็มาของมันเองจริงๆ ปีนี้จะต้องดีกว่าปีที่แล้วและมันก็ต้องเป็นปีที่ทำให้เราจดจำไปอีกนานเลย โฮ๊ะๆ...ประสบการณ์ใหม่ๆรอให้เราไปเยือนอยู่ (ว๊ากกก)
************************
ปล. ถึงน้องชาย(กระดึ๊บกระดึ๊บ) ที่ขาแพลง....ถ้าแวะเข้ามาอ่านก็ขอให้ขาหายไวๆนะจ๊ะ พี่สาวคนนี้เป็นห่วงน้องชายเสมอน้า อย่าคิดมากน้า จุ๊บๆ
(เอรี๊ยยย ที่พักยังไม่ได้รับการติดต่อมาเลย เซ็งเป็ดดดด...)
kissmint
