Storythai

ไม่มีอาจจะดีกว่า?

ไม่หรอก...ก็เรียกร้องเองนี่หว่า ช่วยไม่ได้ถ้าหากมันจะทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้น ทำยังไงได้ล่ะเราไม่อยากจะเป็นคนไม่มีสิทธิเลือกหรอกนะ ตอนนี้เราคิดว่าเราเป็นต่ออยู่ แต่ในอนาคตเราจะยังคิดแบบนั้นอยู่ได้ไหม ตอนนี้มันเหมือนต่างคนต่างก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ (ตายยากจริงๆ...โทรมาซะงั้น) ต่างคนต่างก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก็โตแล้วนี่นะ...เรื่องที่ต้องรับผิดชอบมันก็เลยเยอะแยะไปหมด เวลาที่มีอยู่มันก็เหมือนจะไม่พอ


เวลาของคุณ เวลาของฉัน
และดูเหมือนว่าเวลาของเรามันจะน้อยจนน่าใจหาย


ทุกอย่างเหมือนจะลงตัวแต่ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นตามที่เราได้คาดคิดเอาไว้ ฉันไม่รู้ว่าที่ผ่านมาฉันสามารถสร้างความประทับใจให้กับคุณได้มากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้  คุณก็เป็นของคุณแบบนี้ เวลาในการเรียนรู้ซึ่งกันและกันระหว่างฉันกับคุณมมันอาจจะยังนานไม่พอ

แต่ฉันกลัว

กลัวหากถ้าวันข้างหน้าที่จะถึงนี้ ฉันจะต้องไปไกล...ไกลเกินกว่าที่เราจะมองเห็นกัน ไกลเกินกว่าที่เราจะได้พบกัน คุณจะหลงลืมไปไหมว่าเราเคยมอบความรู้สึกดีๆให้แก่กันและกัน


ฉันแค่คิดไปเองรึเปล่า?


ฉันอาจจะสับสนและหวั่นไหวไปเพราะหัวใจของฉันนั้นว่างเปล่า มันร่ำร้องและเพรียกหาใครสักคนมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไป  ฉันเคยคิด...และตอนนี้ก็ยังคิดอยู่ว่าคนๆนั้นอาจะเป็นคุณ แต่ฉันไม่มั่นใจเลยว่าสิ่งที่ฉันคิดมันจะเป็นจริงรึเปล่า คุณเหมือนความฝันแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว คุณอาจจะเป็นหมอกหรืออาจจะเป็นเพียงแค่ควันบางๆเท่านั้น พอฉันวิ่งเข้าไปแสงของอรุณรุ่งก็จะทำให้หมอกและควันนั้นจางหายไป


คุณจะจางหายไปพร้อมกับแสงแดดอันแรงกล้านั่นไหม?
จะจากไปเหมือนกับคนอื่นๆรึเปล่า?


ฉันไม่ใช่คนที่ช่างพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา มันอาจจะเร็วไปหากจะต้องตัดสินใจอะไรสักอย่างในตอนนี้ ยังมีเวลาอีกมากใช่ไหมสำหรับเราสองคน



ฉันหวังว่าจะมีวันนั้น
วันที่เวลาของคุณ และเวลาของฉัน
กลายเป็นเวลาเรา...ตลอดไป